Planten die in de zomer hun rust nemen en pas in het najaar actief worden, kunnen in de zomerperiode er erg uitgedroogd uitzien.
Soms lijkt het wel of ze dood zijn, in plaats van alleen maar in rust. Zo zien planten als Monilaria er tijdens de zomer uit als kleine bosjes van dode takken. Nergens is de kleur groen nog te bekennen. Alleen verschillende tinten bruin zijn nog maar te zien; een wereld van verschil als je de planten in september zien. Op de foto bovenaan, een uit z’n zomerslaap wakker wordende Monilaria. De plant begint net met groeien en alle nieuwgroei piept nu net tevoorschijn en schiet in een paar weken uit de plant. In de zomer oogt de plant geheel bruin en doods. Van Diplosoma luckhoffii lijkt zelfs helemaal niets levends meer overgebleven aan het eind van de zomer. De plant zelf lijkt zo goed als verweerd, en laat zichtbaar alleen wat uitgedroogde afgeschilferde restanten van een uitgedroogd bladpaar zien. En ook Conophytums hebben zich verhuld in het uitgedroogde vlies van wat een paar maanden daarvoor nog een met vocht volgezogen groen bladpaar was. Een uit z’n zomerslaap ontluikende Diplosoma luckhoffii:
In de zomer is al het groene niet aanwezig, en schuilt de plant zich in de bruine verweerde restanten van het bladpaar van voorgaande seizoenen. Gedurende de zomer houd ik de planten die in de winter actief zijn ook nog gewoon in de broeikas. Maar ik zorg wel dat ze onder een schaduwdoek blijven. Water geef ik ze niet, hooguit krijgen de zaailingen die ik in jaar ervoor (n het voorjaar of in het najaar) heb gezaaid af en toe nog een beetje waternevel met de plantenspuit. Zelfgezaaide zaailingen van de wintergroeiers zaai ik vaak in het voorjaar. Dit betekent dat ze wel in hun eerste zomer actief moeten zijn om de zomer te overleven. Gelukkig blijven de meeste zaailingen dan ook actief in de zomer zodat ze groot kunnen groeien om de volgende zomer in alle droogte goed te overleven. Uitzondering hierop vormen zaailingen van Diplosoma luckhoffii en Diplosoma retroversum. Diplosoma is een geslacht dat bij het minste of geringste aan zomerwarmte de neiging heeft meteen de deuren te sluiten en in zomerrust te gaan. Helaas ook de zaailingen die in het voorjaar gezaaid zijn. Die zijn in hun eerstvolgende zomer nog te klein om de zomer te overleven door op hun eigen vochtreserves te kunnen teren. Gevolg is dat ze wel in zomerrust gaan, maar daar niet meer uit zullen komen in het najaar. Zaak is dus zaailingen van Diplosoma in het najaar te zaaien, en ze proberen groot genoeg te krijgen voor het eerstvolgend voorjaar.