Volgens de huidige inzichten heet deze plant nu Turbinicarpus valdezianus. Je kunt hem ook nog onder een handvol andere namen aantreffen waaronder Normanbokea valdeziana en Gymnocactus valdezianaus.

Pelecyphora’s kenmerken zich door de samengedrukte afgeplatte tepels met langwerpige areolen. De bedoorning is daardoor kamvormig (pectinaat). De bekendste soorten zijn P. pseudopectinata en vooral P. aselliformis (de pissebedcactus, ook wel bijltjescactus genoemd). Ook Encephalocarpus strobiliformis (de cactus die zo op een dennenkegel lijkt) wordt wel eens tot Pelecyphora gerekend.

 

 

 

P. valdeziana is een echte dwergcactus. De plant is tot 2,5 cm in doorsnede en ongeveer even hoog. Vormt meestal ook geen spruiten.

De plant is makkelijk te zaaien en na een paar jaar worden in de winter de eerste bloemknoppen in de schedel zichtbaar. Bij mij bloeien de eerste planten al eind februari. De violet-rose bloemen zijn 2 cm in doorsnede. Op de grote foto zie je 2 plantjes in bloei in een 5,5 cm potje. Op de kleine foto een zijaanzicht van een zich openende bloem. Daaronder zie je een verspeenbakje waarin zaailingen van P. valdeziana volop staan te bloeien. Van de plantjes zelf is nauwelijks iets te zien. Verder kun je in het bakje onderscheiden: Anacampseros alstonii (links),  Solisia  pectinata (= Mammillaria pectinifera, dit zijn de grotere witte plantjes met bloemknoppen) en Mammillaria denudata (met bloempjes).

Zoals je ziet is het bakje door de groeiende plantjes wel een beetje uit zijn voegen gedrukt. Als witbedoornde echte Mexicaan verlangt Pelecyphora een warm zonnig plekje en niet te veel water. Bij mij worden de planten vaak lelijk doordat vocht door de viltige bedoorning naar boven trekt. Het verdient dus aanbeveling om de grond af te dekken met fijn grint of iets dergelijks.