Op het verlanglijstje: Tanzania

Op het verlanglijstje: Tanzania

Door de Covid-19 maatregelen zijn we zeer beperkt in onze reismogelijkheden. Dat is jammer. Aan de andere kant moeten we voorzichtig blijven en op onze gezondheid en die van anderen letten. Gelukkig hebben we de verhalen en foto’s van eerdere reizen. Ik kijk nu al uit naar het moment dat we onbezorgd kunnen reizen. Dit is de laatste publicatie in de reeks van corona-reisverhalen.
Een paar jaar geleden was het hip om een bucketlist op te stellen en deze af te werken. Op deze list staan de zaken die je zeker een keer in je leven hebt moeten doen. Ik heb geen bucketlist, wel een verlanglijstje met hierop zaken waarvan het mooi zou zijn als ik ze gedaan zou hebben. Zo niet, jammer, maar geen man overboord. Tanzania staat op mijn verlanglijstje, niet op die van mijn vrouw en mij samen. De reden is eenvoudig; een reis naar Tanzania is voor mij een natuurreis: landschappen, planten en dieren. Daar doe ik mijn vrouw geen plezier mee. De interesse in Tanzania werd jaren geleden gewekt toen ik startte met het kweken van monadeniums. In de boeken en tijdschriften las ik, in het pré internet tijdperk, dat meerdere soorten van nature voorkomen in Tanzania. Of beter, in de oude literatuur staat beschreven dat ze voorkomen in Tanganyika. In 1964 verenigden Tanganyika en Zanzibar zich in de republiek Tanzania. De naam van het land bestaat uit delen van beide landnamen. De geschiedenis gaat verder terug dan 1964. Tanzania werd zo’n 2 miljoen jaar geleden al bewoond door mensachtige wezens. In de in het noorden gelegen Olduvaikloof zijn fossielen van menselijke voorouders gevonden. Toen wij hier nog in berenvellen rondliepen, kende de Urewe-cultuur zo’n 2.500 jaar ijzersmelttechnieken en maakten ze aardewerk. Er werd al vanaf de 4e eeuw handel gedreven met de arabieren. Een oude cultuur dus. Tanzania is als het gaat om natuur onder andere bekend door de Kilimanjaro, de in het noorden gelegen hoogste berg van Afrika, het Nationaal Park Serengeti en Tarangire National Park. De meeste natuurliefhebbers bezoeken het land vanwege de grote zoogdieren: olifanten, zebra’s, giraffen, buffels, antilopen, etc. Het land herbergt meerdere vegetatietypen, van tropisch regenwoud, savannes tot kustvegetatie. Ieder vegetatietype kent zijn eigen planten. Tanzania herbergt niet alleen veel succulenten, maar ook een diversiteit aan orchideeën. Als we ons beperken tot de succulenten, dan groeien er naast de monadeniums meerdere Euphorbia en Aloë soorten, de Afrikaanse baobab Adansonia digitata, Adenium obesum, Drimiopsis maculata, maar ook meerdere vertegenwoordigers van de familie der Asclepiadaceae. Een rondje over het internet leert dat een groot aantal kamerplanten van nature in Tanzania voorkomt, denk aan Schefflera, Streptocarpus en Dracaena. Nog even geduld hebben.
Tekst: Peter Knippels, foto’s: Wiebe Bosma
[su_image_carousel source=”media: 34748,34749,34750″ controls_style=”light” crop=”none” autoplay=”6″ image_size=”full”]

Vergelijkbare berichten

  • Copiapoa cinerea

    Copiapoa’s komen oorspronkelijk uit Chili, waarbij de geslachtsnaam Copiapoa verwijst naar de stad en provincie Copiapo. Deze Chileense regio is echter niet de enige plek waar Copiapoa’s vandaan komen. De oorspronkelijke vindplaats van Copiapoa’s is de noordelijke helft van Chili, dat voor een groot deel bestaat uit de Atacama woestijn. Copiapoa cinerea en zijn varianten…

  • Nieuw boek over de Echinocereus coccineus groep

    De Arbeitsgruppe Echinocereus heeft een nieuw (Duitstalig) boek uitgegeven. Het gaat over de soorten en variëteiten in de coccineusgroep. De roodbloeiende planten uit deze groep behoren tot de mooiste binnen het geslacht Echinocereus. Met 774 foto’s, 560 pagina’s en veel gedetailleerde informatie over de soorten en standplaatsen is dit boek een echte aanrader voor alle liefhebbers…

  • Turbinicarpus alonsoi

    Dit prachtige miniatuurturbinicarpusje uit México (Xichu, Guanajuato) is nog niet zo lang geleden gevonden en in 1996 beschreven. Er is maar 1 vindplaats bekend en die is minder dan 10 km2 groot. De soort staat op IUCN redlist van in het voortbestaan bedreigde soorten als “critically endangered”. Door illegale verzamelactiviteiten is de oorspronkelijke populatie van…

  • Wittia amazonica

    Reeds in 1973 toen ik met de hobby begon, las ik in een boek dat blauw de enige kleur is die niet bij de bloemen van cactussen voorkomt. Maar, las ik, er is één uitzondering: Wittia amazonica (tegenwoordig moet hij Pseudorhipsalis amazonica heten). Vanaf dat moment wilde ik deze plant hebben. Alleen werd hij niet…

  • Muiria hortenseae

    Muiria hortenseae (of Muiria hortense, zoals deze plant ook genoemd wordt) is op papier een lastige plant om in cultuur te houden. Meestal wagen alleen de volharde mesemliefhebbers zich aan deze kleine harige bolletjes. Ik mag kort door de bocht Muiria zeggen, aangezien het een monotypisch geslacht is. Er zijn geen andere soorten binnen Muiria,…

  • Notocactus buiningii

    Deze notocactus met de merkwaardige en unieke blauwgroene kleur van de epidermis is in 1967 door de alom bekende Albert Buining samen met Leopoldo Horst in het grensgebied van Brazilië en Uruguay ontdekt. In december 1968 is de plant door Buxbaum in KuaS beschreven. N. buiningii groeit op de natuurlijke groeiplaats tussen stukken rotsblok en…