Je komt deze soort vaker tegen onder de naam Avonia alstonii en ook nog onder de naam Anacampsereos alstonii. Jaren geleden had ik bij de Engelse firma Southwest Seeds 100 zaden van deze soort besteld. Het bleken er veel meer te zijn en ze kwamen ook nog eens heel goed op. Na het verspenen had ik er een bakje vol mee. Liefhebbers die bij mij op bezoek komen, ontgaat een dergelijk bakje vrijwel nooit. Zelfs toen ze nog niet eens in bloei stonden kwam er steevast de vraag of ik er niet een paar kan missen. Een plant die in bloei komt is al helemaal een blikvanger. Bovenop de luciferdunne, witgeschubde stengeltjes ontvouwen zich de simpel gebouwde maar wonderschone en naar verhouding enorm grote bloemen. Boven de vijf breed uitstaande, teer wit doorschijnende bloemblaadjes steekt een flink aantal (60 tot 80!) even tere meeldraden uit, waarop de gele helmknoppen vervaarlijk balanceren. Daarboven torent dan nog de pluizig behaarde stempel. Omdat zowel stamper als stempel wit zijn vallen zij nauwelijks op temidden van het gele geweld van de helmknoppen. Een klein plantje kan wel een stuk of 8 bloemen tegelijk torsen. De bloemen gaan op het eind van de middag open en ’s avonds weer dicht en dat een paar dagen achter elkaar. Opvallend is dat de planten allemaal tegelijk in bloei staan. Dat verschijnsel doet zich in iets mindere mate ook voor bij Astrophytum en Frailea. Als het een tijdje regenachtig weer is zoals nu, half juni 2016 dan openen de knoppen zich helemaal niet.