Ceropegia fusca

Ceropegia fusca

Door de corona-crisis konden we lang niet reizen, binnenkort kan het weer. Tot de tijd dat we weer op pad gaan moeten we het doen met herinneringen. In de kerstvakantie van 2014 waren mijn echtgenote Loes en ik op vakantie op Gran Canaria. We zaten in een appartement in de buurt van het plaatsje Arteara, vanuit de zuidelijke kustplaats Maspalomas ongeveer 10 km naar het noorden. Op oudejaarsdag wilden we meer in het noorden gaan wandelen. Maar toen we bij een bergpas de auto parkeerden en uitstapten, woei er aan de andere kant van de pas zo’n ijzige wind dat de vele wielrenners die hier in de winter komen trainen, acuut van hun fiets sprongen en een lange broek en jack aantrokken. We besloten terug te gaan en dan maar in de buurt van ons appartement te gaan wandelen. Ik kreeg er geen spijt van. We liepen over een pad door de Barranco de Fataga. Aan weerskanten de gebruikelijke tabaibal-cardonal vegetatie (de kenmerkende plantengroei in de laag liggende gebieden van de Canarische eilanden): onder meer aeoniums, struikvormige euphorbia’s, en de niet succulente, maar wel prachtig bloeiende plant uit de stapeliafamilie Periploca laevigata. Natuurlijk ook hier en daar de cardón, Euphorbia canariensis. En opeens zag ik hem, de plant die ik al zo lang wilde zien, maar nog niet gevonden had: een krijtwitte Ceropegia fusca, alleenstaand op een rotspartijtje. Je snapt dan ook meteen waarom een ceropegia op de Canarische eilanden ‘cardoncillo’ (de kleine cardón) genoemd wordt. Afgezien van het formaat geven ze hetzelfde aanzien, zeker in de felle zon. En als je er eenmaal één ceropegia gezien hebt, dan zie je er meer. En dan begrijp je ook waarom je ze niet eerder zag. Het zijn net dode takken die helemaal niet zo opvallen tussen de overige begroeiing. Ceropegia fusca komt alleen op Gran Canaria en Tenerife voor. Alleen al voor deze prachtige plant is het de moeite waard om weer eens naar deze eilanden af te reizen. Als het weer mag…. [su_image_carousel source=”media: 24060,24059,24058″ slides_style=”photo” controls_style=”light” crop=”none” autoplay=”6″ image_size=”full”]
Tekst en foto’s: Theo Heijnsdijk

Vergelijkbare berichten

  • Overwintering van succulenten

    Voor de meeste liefhebbers met een broeikas is het overwinteren van de meeste succulenten soms wel wat gedoe. Of je nou planten hebt die in onze winter in winterrust zijn, of juist actief zijn (zoals Tylecodon, Conophytums en veel andere mesembs). Veel liefhebbers laten hun planten de hele winter in de kas. Ingepakt met bubbeltjesplastic…

  • Massonia longipes – deel 2/6

    Massonia longipes – deel 1: succulenta.nl/massonia-longipes-deel-i/ Het ontwaken In de zomer is Massonia longipes in (letterlijk) diepe rust, en mag het dus ook absoluut geen water hebben. In de loop van de nazomer ontwaakt de bol echter en komt het bladpaar langzaam boven het oppervlak. Heel langzaam vertoont het tot een punt gevouwen bladpaar zich…

  • | |

    De hort(us) op!

    N.B.: dit nieuwsbericht wordt niet verder aangevuld (09-02-2022). Kijk voor de meest actuele lijst op onze links pagina. Het bezoek aan botanische tuinen kan zeer zeker de moeite waard zijn. Vooral als zij voor ons als liefhebbers een collectie aan succulenten huisvesten. Hieronder treft u wat plaatsen om in 2022 eens te gaan bekijken. De…

  • Mammillaria theresae

      Mammillaria theresae zal je niet gauw met een andere plant verwisselen (of het zou met de pas in 2003 beschreven en nog zeldzame Mammillaria roczekii zijn die zowel een overeenkomstige bedoorning als bloeiwijze heeft).  Een bloeiende plant is schitterend. De paars-roze bloemen zijn 3,5 cm in doorsnede en wel 5 cm lang en doen denken…