In niet bloeiende toestand is deze Mammillaria een tamelijk onopvallende plant. Maar de schoonheid openbaart zich als in het voorjaar de knoppen verschijnen, groter worden en zich op een mooie dag openen tot de roze bloemen met teruggeslagen rand. De bloemblaadjes worden naar de randen toe lichter tot haast wit. Midden tussen de talrijke meeldraden met de zwavelgele helmknoppen verheft zich de roze stamper en zij spreidt de groene stempellobben als de vingers van een  hand die er op lijkt om naar bestuivers te wenken en ze op te vangen. De diameter van de bloem is wel 2,5 cm. Bij de aanblik van deze prachtige bloemen verschijnt bij iedere bezoeker van mijn kas een hebberige blik in de ogen.

Mammillaria boolii is in de vijftiger jaren van de vorige eeuw in de buurt van de San Pedrobaai in de Mexicaanse staat Sonora ontdekt door de heer Herbert W. Bool. De plant groeit daar in vulkanisch gesteente. De plant komt ook wel onder de ongeldige naam M. buxbaumiana voor.

Een niet bloeiende gezonde plant herken je aan de op het eerste gezicht ongezond aandoende bleekgroene kleur van het lichaam. Er zijn 15 tot 20 randdoorns en 1 gehaakte middendoorn. Volgens de beschrijving wordt de plant niet hoger dan 3 à 4 cm bij een diameter van 3 cm maar mijn oudste exemplaar is toch wel wat groter. De plant spruit niet gemakkelijk. Een vruchtdragende plant is goed te herkennen aan de karakteristieke, tot 3 cm lange, oranje besjes.

Mammillaria boolii heeft veel gemeen met Mammillaria insularis en deze 2 worden als nauw verwant met elkaar beschouwd. Maar M. insularis heeft iets kleinere bloemen en groeit in Nedercalifornië. Ook Mammillaria (Bartschella) schumannii is nauw verwant.

De gebruikelijke verzorging voor Mammillaria’ s is prima. Een standaard grondmengsel, zonnige standplaats en een minimumtemperatuur in de winter van 5 °C. Zaailingen kunnen na 3 jaar al bloeien. In de foto hiernaast zie je een aantal exemplaren dat in het verspeenbakje al volop in bloei is. Voor de belangstellenden heb ik nog wel wat zaden liggen.